Tunajenga madaraja, si ahadi

Kutoka Lagos hadi Bremen - hadithi yangu

Yote yalianza na sentensi moja kutoka kwa rafiki yangu nchini Nigeria: “Esther, unaweza kusoma nje ya nchi.” Sikujua jinsi gani - nilijua tu kwamba sitaiacha ndoto hiyo.

Kilichofuata ni usiku nisioweza kuusahau. Baada ya kazi nilikuwa nikitayarisha nyaraka zangu, nikisoma kila mjadala kwenye Nairaland nikitafuta majibu ambayo hakuna aliyeweza kunipa karibu nami. Akaunti iliyozuiwa ndio ukuta ambao kila mtu alinionya kuhusu, kwa hiyo nilizunguka nchi nzima kukusanya fedha - na mwishowe sikuifanya peke yangu. Familia yangu na marafiki waliweka pesa zao pamoja kwa ajili yangu. Akaunti hiyo haikuwa uthibitisho wa fedha tu; ilikuwa ahadi ilibidi niitimize.

Nilipata pasipoti yangu. Nilijiandaa kwa saa nyingi kwa ajili ya mahojiano ya ubalozi, nikiwa na hamu kubwa kwamba kila jibu liwe sahihi. Kisha ikatokea: kudahiliwa katika Universität Bremen, na visa iliidhinishwa kwa jaribio la kwanza kabisa. Niliruka kutoka Lagos hadi Istanbul, na kutoka Istanbul hadi maisha yangu mapya Bremen.

Kisha ukaja msimu wangu wa kwanza wa baridi - theluji isiyo na mwisho na mfumo uliofanya kazi kwa namna tofauti kabisa na yote niliyoyajua. Zaidi ya mara moja nilikuwa tayari kukata tamaa. Badala yake niliendelea: zamu kazini McDonald’s, saa ndefu ghalani, kila euro ikirudi kwa watu walioniamini.

Maisha yaliendelea kukua. Nilikutana na mume wangu hapa, tukapata watoto wawili, na mafunzo yangu ya kwanza kazini yaliwezekana tu kwa sababu ya nafasi ya chekechea na msaada wa familia yake. Nilimaliza shahada yangu ya umahiri nikiwa mjamzito wa mtoto wetu wa tatu.

Hii ndiyo hadithi yangu. Leo ninasaidia wanafunzi kutoka Afrika kuvuka daraja lilelile - kwa uaminifu, kihalali, na wakiwa na mtu anayewasimamia kila hatua. Kwa hiyo swali langu pekee kwako: utaanza lini hadithi yako?