Ons bou brûe, nie beloftes nie

Van Lagos na Bremen - my storie

Dit het begin met een sin van ’n vriendin in Nigerië: “Esther, jy kan in die buiteland studeer.” Ek het geen idee gehad hoe nie - net dat ek nie die gedagte sou laat vaar nie.

Wat gevolg het, was nagte wat ek nooit sal vergeet nie. Ná werk het ek my dokumente voorberei en elke draad op Nairaland gelees op soek na die antwoorde wat niemand rondom my kon gee nie. Die geblokkeerde rekening was die muur waarteen almal my gewaarsku het, so ek het die land van hoek tot kant deurkruis om die geld bymekaar te maak - en op die ou end het ek dit nie alleen gedoen nie. My familie en vriende het hul geld saamgegooi vir my. Daardie rekening was nie net ’n bewys van fondse nie; dit was ’n belofte wat ek moes nakom.

Ek het my paspoort gekry. Ek het ure lank vir die ambassade-onderhoud geoefen, vasbeslote dat elke antwoord moes tel. Toe gebeur dit: toelating tot die Universität Bremen, en ’n visum wat met die heel eerste probeerslag goedgekeur is. Ek het van Lagos na Istanbul gevlieg, en van Istanbul na my nuwe lewe in Bremen.

Toe kom my eerste winter - eindelose sneeu en ’n stelsel wat heeltemal anders gewerk het as alles wat ek geken het. Meer as een keer was ek gereed om tou op te gooi. In plaas daarvan het ek aangehou: skofte by McDonald’s, lang ure in ’n pakhuis, elke euro terug na die mense wat in my geglo het.

Die lewe het bly groei. Ek het my man hier ontmoet, ons het twee kinders gekry, en my eerste internskap was net moontlik danksy ’n plek in die kleuterskool en die steun van sy familie. Ek het my meestersgraad voltooi terwyl ek met ons derde kind swanger was.

Dit is my storie. Vandag help ek studente uit Afrika om presies dieselfde brug oor te steek - eerlik, wettig, en met iemand aan hul kant elke tree van die pad. So hier is my enigste vraag aan jou: wanneer begin jy joune?